Asonanca

 

Asonanca je stilska figura koja se zasniva na čestoj upotrebi istih samoglasnika (vokala) u više reči u stihu. Svaki glas ima svoj poseban zvučni kvalitet, čime dočarava određene slike i čini izražavanje emocionalnim. Asonanca se upotrebljava da bi pojačala emocionalno stanje govornika, zvučnost stiha ili naglasila izražajnost pesničkog jezika. Naziv potiče od latinskog assonare, što znači „zvučati u skladu”.

 

Primeri:

1. Aleksa Šantić, iz pesme Veče na školju:

„Pučina plava,

Spava.”

2. Aleksa Šantić, iz pesme Veče na školju:

„I jeca zvono

Bono.

Po kršu dršće zvuk,

S uzdahom tuge

Duge

Ubogi moli puk.”

3. Antun G. Matoš, iz pesme Jesenje veče:

Olovne i teške snove snivaju,

Oblaci nad tamnim gorskim stranama,

Monotone sjene rijekom plivaju,

Žutom rijekom među golim granama.”