Augmentativ i deminutiv

 

Prilikom građenja novih reči dodavanjem nastavaka na osnovni oblik ili koren reči, imenice mogu dobiti uvećano ili umanjeno značenje u odnosu na osnovnu reč, na primer: kuća, kućetina, kućica.

 

Augmentativ

To je izvedena reč koja označava što veće u odnosu na normalnu (osrednju) veličinu. Naziv potiče od latinske reči augmentativum, što znači „uvećanica”. Augmentativi mogu biti pozitivnog vida (dobričina, ljudina), ali i negativnog vida (glavurina, nosina) i tada su svojim oblikom identični pejorativima. Grade se nastavcima za građenje reči (sufiksima): -ina, -etina, -urina, -uština i dr.

Primeri:

– bara – baruština,

– glumac – glumčina,

– kosa – kosurina,

– meso – mesina,

– soba – sobetina,

– torba – torbetina.

Augmentativi su funkcionalno suprotni deminutivima.

 

Deminutiv

To je izvedena reč koja označava što manje u odnosu na normalnu (osrednju) veličinu. Naziv potiče od latinske reči deminutivum, što znači „umanjenica”. Deminutivi mogu biti pozitivnog vida (drvce, sestrica), ali i negativnog vida (direktorčić, šoferčić). Svojim oblikom mogu biti isti ili slični hipokoristicima. Grade se nastavcima za građenje reči (sufiksima): -ica, -ić, -ak, -ce, -ence i dr.

Primeri:

– cvet – cvetak,

– dete – detence,

– kamen – kamenčić,

– lopta – loptica,

– ostrvo – ostrvce,

– tele – telence.

Deminutivi su funkcionalno suprotni augmentativima.